Tijdens de tweede wereldoorlog werd deze man op 14 jarige leeftijd opgepakt en naar Berlijn gestuurd voor dwangarbeid. Na de bevrijding volgde meteen de dienstplicht. Op 6 mei 1945 kwam hij op bij de Aan- en Afvoertroepen, de AAT. Ze moesten in Indië militair materiaal in orde gaan maken. Hij wilde een boot later nemen, in verband met de geboorte van zijn kind. Dat mocht niet. Zo zag hij zijn zoon pas na 3 jaar voor het eerst. De voorstelling die deze man had van zijn uitzending was: narigheid, en dat bleek te kloppen. Hij was op de hoogte van politieke ontwikkelingen in Indië. Hij werd bij het voedseldepot geplaatst en moest militairen vervoeren. Eerst heeft hij anderhalf jaar Bandoeng-Batavia gereden over de Poentjak, 500 km over zeer slechte wegen in colonne. Sabotage van bruggen door TNI kwam veel voor en regelmatig liepen de voertuigen in een hinderlaag. Hij had een blauwe schouder van het vuren. Het was een guerrilla-oorlog, de vijand maakte geen gevangenen. Eén van de redenen waarom deze man PTSS heeft opgelopen in Indië is het terugvinden van gesneuvelde en hevig toegetakelde collega's.