Het plangebied ligt in het 'Noordelijk zandgebied', in de landschapszone dekzandvlakten. Dit dekzandgebied is tussen de Bronstijd en de Late Middeleeuwen onderdeel geweest van een veenmoeras. Het veen ten noorden van Utrecht is ontgonnen vanaf de Hoofddijk bij Utrecht in 14e eeuw. Het plangebied ligt in de derde ontginningsslag van ontginningsblok Oostveen. De ontginningsas is de toenmalige Bisschopswetering (nu Groenekanseweg). In de 18e en 19e eeuw wordt ten noorden van de Groenekanseweg, bij jachthuis Voortaan, een landschapstuin aangelegd. Het plangebied is onderdeel van deze tuin. Begin 19e eeuw is het plangebied in gebruik als bos. In de jaren zestig van de 20e eeuw wordt de huidige bebouwing gerealiseerd. In het plangebied zijn vijf handboringen gezet. De maximale boordiepte was 300 cm -mv. Het booronderzoek bevestigt dat het natuurlijke bodemmateriaal bestaat uit matig fijn kalkloos afgerond dekzand. De top van dit pakket ligt tussen 55 en 95 cm -mv (71 en 29 cm NAP). Op het dekzand ligt ter hoogte van drie boorpunten (de restant van) een bouwvoor. Het bovenste pakket bestaat uit omgewerkte grond en is 30 tot 95 cm dik. In het zuiden van het plangebied is in de top van het dekzand een podzol B-horizont aanwezig. In deze zone is het potentiële sporenniveau vermoedelijk nog intact. Dit niveau zal door de beoogde ingreep worden vergraven. Aanbevolen wordt om nader te bepalen of in deze zone archeologische resten aanwezig zijn en wat daarvan de waarde is door middel van een archeologisch proefsleuvenonderzoek. De werkwijze van het onderzoek dient vastgelegd te worden in een door de bevoegde overheid goed te keuren Programma van Eisen (PvE).