Tijdens de archeologische begeleiding van het afgraven van ca. 7 ha van de Schaijkse Heide is een restant van het Palmven ontdekt ten oosten van de Palmvenseweg. Onder de recente bouwvoor met sporen van de 20e-eeuwse ontginning is de bodem van het ven aangesneden. De opvulling van dit diepste deel kenmerkt zich door een pikzwarte, sterk humeuze zandgrond die ‘vettig’ aanvoelt. De conservering van de bodem is redelijk tot goed te noemen. In en rond het ven zijn geen sporen of vondsten aangetroffen op een kleine vuurstenen afslag uit de prehistorie na. Het restant van het ven ten oosten van de Palmvenseweg is ca. 42 x 26 m groot. Het vormde waarschijnlijk ooit het diepste deel van het ven, waar de verlanding van het ven is begonnen. Dit betekent dat hier waarschijnlijk het oudste pollen bewaard is gebleven; de resultaten van het pollenonderzoek bevestigen dit. Het pollenbeeld plaats de onderste opvulling namelijk in het midden tot laat neolithicum. Waarschijnlijk heeft ook ten westen van de Palmvenseweg nog een ven gelegen, maar daarvan is alleen de inspoelingslaag (B-horizont) overgebleven na de grootschalige ontginning.