Tijdens het onderzoek zijn resten aangetroffen die wijzen op gebruik van het terrein al vanaf de Late IJzertijd/Romeinse Tijd, waarin twee afzonderlijke antropogene fasen konden worden herkend. Fase I markeert een periode van extensief grondgebruik. Deze periode wordt slechts gerepresenteerd door enkele fragmenten van terpaardewerk die op de natuurlijke kwelder zijn aangetroffen. De bijbehorende bewoningskern bevindt zich waarschijnlijk onder de huidige kerk. In de Late Middeleeuwen vindt op de onderzoekslocatie een ophoging plaats die kan worden gezien als een terpuitbreiding. Deze terpuitbreiding gaat gepaard met een aanleg van een terpgracht, die in een beperkte periode als begrenzing en afwatering heeft gediend. De gracht is op een gegeven moment weer gedempt om zo extra woonruimte te creëren. Deze laatmiddeleeuwse ophogingspakketten markeren, gezien de grote hoeveelheid sporen, een bewoningsfase waarin het onderzoeksgebied zeer intensief wordt gebruikt.De bewoning kan in deze fase worden geschetst als een boerensamenleving, waarbinnen veeteelt en akkerbouw de belangrijkste bronnen van de voedseleconomie moeten hebben gevormd. Op basis van de faunaresten blijkt dat rund het belangrijkste dier van de toenmalige veestapel was. Schaap en/of geit zal eveneens een rol van betekenis hebben gespeeld binnen het boerenbedrijf. Het onderzoek naar de faunaresten heeft aangetoond dat er sprake is van zowel slacht- als keukenafval. Uit het botanisch onderzoek is gebleken dat men te maken had met brakke tot zoute omstandigheden, maar daarnaast zijn ook soorten van graslanden afkomstig. In enkele monsters zijn ook cultuurgewassen gevonden, wat er op duidt dat, naast veeteelt, ook akkerbouw onderdeel uitmaakte van het boerenbedrijf.

Date: 2004