Het onderzoeksgebied ligt op het hoogste deel van de Hondsrug, waar vindplaatsen uit alle perioden kunnen voorkomen. Voor de steentijd (paleolithicum t/m neolithicum) tot en met de middeleeuwen vormt de top van het dekzand het relevante archeologische niveau. Uit voorgaande onderzoeken is gebleken dat het dekzand binnen het plangebied grotendeels is verdwenen. Onder de geroerde bovenlaag ligt veelal direct keizand en keileem. Mogelijk is dit het gevolg van het afgraven van de hoger gelegen gronden na het beleg van 1672. In de voorgaande onderzoeken in de directe omgeving van het plangebied zijn ook geen archeologische resten van voor de nieuwe tijd aangetroffen. Daar is wel sprake van op circa 175 m ten oosten van het plangebied, waar op de flank van de Hondsrug de bodem beter bewaard is gebleven. Vanwege de sterke mate van verstoring geldt voor het plangebied een lage archeologische verwachting voor behoudenswaardige archeologische resten voor de periode steentijd tot en met de middeleeuwen.

De Oosterweg vormde al zeker aan het einde van de 16e eeuw een doorgaande weg vanuit Groningen naar het zuiden. Bij de aanleg van de linie van Helpman aan het einde van de 17e eeuw is deze weg afgesneden. Op basis van historische kaarten bevond zich aan het einde van de 18e eeuw een huis ten westen van de Oosterweg waarvan resten mogelijk binnen het plangebied voorkomen. De huidige Anna Paulownastraat ligt dan binnen het achtergelegen tuinencomplex. Op de kadastrale minuut uit 1832 is ook aan de oostzijde van de Oosterweg bebouwing aanwezig. De huidige Waterloolaan bevindt zich op de rand van het Sterrebos dat in 1765 is aangelegd. In voorgaande onderzoeken zijn binnen en in de directe omgeving van het plangebied enkele vondsten uit de late 16e eeuw of begin 17e eeuw aangetroffen. De meeste archeologische resten dateren echter uit de 19e eeuw tot begin 20e eeuw toen de huidige wijk tot ontwikkeling kwam. Voor de nieuwe tijd is de archeologische verwachting daarom middelhoog. Behalve resten van de Oosterweg, zoals voorgaande wegdekken, kunnen funderingsresten van de naastgelegen bebouwing aanwezig zijn. Daarnaast kunnen diverse sporen zoals sloten/greppels, (afval)kuilen en waterputten voorkomen. Uit voorgaande onderzoeken binnen en in de directe omgeving van het plangebied blijkt dat het archeologische niveau veelal op een diepte van minstens 1 m -mv ligt.