Het aanvullend archeologisch onderzoek wijst uit dat het dekzand, zoals dit is aangetroffen bij het inventariserend booronderzoek, zich verder in noordwestelijke richting uitstrekt. Bovendien kan op grond van de aanwezige bodemvorming worden gesteld dat dit dekzand ongestoord is. Het is zeer goed mogelijk dat dit gebied in de IJzertijd bewoond is geweest (mond. med. drs. G.L.G.A. Kortekaas). De aangetroffen staakgaatjes hebben zeer waarschijnlijk een prehistorische datering. De hoogte waarop de top van het dekzand zich bevindt, varieert tussen circa 0,40 +NAP en 0,10 +NAP.Het profiel en de grondsporen uit de Nieuwe Tijd vertonen een fraai chronologisch beeld. De vondsten uit het eerste vlak dateren uit de 18e eeuw, de vondsten uit de twee zandlagen boven de gracht uit respectievelijk de laat 17e- vroeg 18e eeuw en de 17e eeuw. Tot slot bevat de vulling van de gracht vondstmateriaal, dat in de late 16e eeuw of vroege 17e eeuw geplaatst moet worden. Dit spoor kan worden geassocieerd met de rand van de gracht, die behoort bij de grote uitleg van de stad uit de beginjaren van de 17e eeuw, of met een zwetsloot die buiten deze gracht en buiten een pad loopt. De gracht is aan het einde van de 19e eeuw gedempt, maar de randvulling kan ouder zijn (mond. med. drs. G.L.G.A. Kortekaas).

Date: 2003