Binnen het plangebied zijn archeologische resten aangetroffen, waarschijnlijk te dateren in de 15e-16e tot de 19e eeuw. Deze resten bestaan uit delen van verschillende funderingen, behorend bij een pand gebouwd in houtskeletbouw en minimaal één lemen vloerniveau. Het pand lijkt in de tweede helft van de 16e eeuw en nogmaals in de 17e eeuw ten prooi gevallen te zijn aan een brand. Mogelijk gaat het hierbij om grotere stadsbranden en zijn waarschijnlijk te koppelen aan het oorlogsgeweld in en rond Groenlo in de 80-jarige oorlog. Na beide branden is het pand opnieuw gebouwd, ook ditmaal waarschijnlijk in houtskeletbouw. In de 19e eeuw lijkt de voorgevel te zijn vervangen door een volledige bakstenen gevel en is een vloer bestaande uit roodbakkende vloertegels in (een deel van) het pand aangelegd. Resten van deze gevel zijn niet aangetroffen, wel de uitbraaksleuf met vondstmateriaal uit de eerste helft van de 19e eeuw. In 1933 is het pand geheel gesloopt waarbij oudere resten bewaard zijn gebleven. Hierna is het terrein onbebouwd gebleven. In de 20ste eeuw is een deel van de uitbraaksleuf aan de straatzijde verstoord door de aanleg van een riool.