ADC ArcheoProjecten heeft tussen 24 augustus en 27 oktober 2021 een Archeologische Begeleiding (conform IVO-P proefsleuven – variant Archeologische Begeleiding en een Opgraving - variant Archeologische Begeleiding) uitgevoerd op de locatie Ouddiemerlaan te Diemen. De aanleiding voor de Archeologische Begeleiding is de geplande ombouw van de huidige bovengrondse spoorovergang naar een ondertunneling. De ontgravingen ten behoeve van de geplande werkzaamheden bereiken, inclusief de tijdelijke ontsluitingsweg, een oppervlakte van ca. 10.000 m2. De maximale verstoringsdiepte wordt gevormd door de waterkelder onder het wegdek van de tunnel. Deze waterkelder wordt op een diepte van ca. 10 meter -mv aangelegd. De archeologische begeleiding heeft een beperkt aantal sporen opgeleverd. Aan de zuidzijde van het spoor, in werkput 1, werden twee kuilen op een afstand van ca. 22 m uit elkaar gevonden. In één van de kuilen is een grote hoeveelheid aardewerk uit de 12e eeuw gevonden. De andere kuil was vondstloos. Ook de greppel, ca. 44 m ten noorden van de kuilen, aan de noordzijde van het gebied (werkput 2) bevatte geen dateerbaar materiaal. Of beide in dezelfde periode geplaatst kunnen worden als de kuil, is daarom onbekend gebleven. Het veenpakket in het plangebied zou theoretisch sporen en vondsten uit de periode IJzertijd tot en met Vroege Middeleeuwen kunnen bevatten, maar de trefkans op dit soort sporen is aan de hand van het bureauonderzoek laag ingeschat. Beide vondstloze sporen zullen daarom vanaf de Late Middeleeuwen tot en met de Nieuwe tijd gedateerd kunnen worden. In de top van het veen zijn verschillende fragmenten aardewerk gevonden die niet aan sporen toegewezen konden worden. Het betreft voornamelijk materiaal uit de 17e eeuw. De ontgraving voor de waterkelder (werkput 3) heeft weliswaar geen archeologische resten opgeleverd, maar de diepte van de ontgraving, bijna 10 m onder het huidige maaiveld, tot bood wel een unieke kans om het vroege landschap te onderzoeken door middel van botanisch onderzoek. De pollenanalyse leverde inzichten op in de vegetatie in de periode Laat-Mesolithicum – Vroeg Neolithicum. In deze periode zien we een ontwikkeling van een droog dekzandlandschap naar vernatting door mariene influx. Hier ontwikkeld zich een riet-zeggemoeras en vervolgens een elzenbroekbos waarin de omstandigheden stabiel genoeg zijn voor veenvorming. Vervolgens neemt de mariene influx weer toe, waardoor er kleiig sediment wordt afgezet. Hoe de mens zich hieraan heeft aangepast is op basis van dit onderzoek niet duidelijk geworden. Dat de mens actief een rol heeft gespeeld in de vegetatieontwikkeling van het landschap lijkt niet aannemelijk; indicatoren die wijzen op menselijk ingrijpen in het landschap zijn in het pollenonderzoek niet aangetroffen.