In opdracht van Van den Heuvel Aannemingsbedrijf BV heeft BAAC een archeologisch proefsleufonderzoek met aanvullend waarderend onderzoek uitgevoerd in het plangebied Rijksweg-Zuid te Belfeld (gemeente Venlo). Dit onderzoek, met een oppervlakte van 257 m², vond plaats vanwege de geplande aanleg van een 500 PVC-riool. Het plangebied ligt op een smalle terrasrest van het Jonge Dryas-terras, gevormd door sedimenten uit het Laat-Glaciaal toen de Maas een vlechtend rivierpatroon had. Opvallend zijn de aangetroffen rivierduinafzettingen, te herkennen aan hun blondgele kleur en inspoelingsbandjes van klei en silt, met daarboven een laag kalkloos zand met sporen van prehistorische bodemvorming.In de onderzochte werkput is een ovale kuil met meerdere vullingen gevonden, waarin 55 vuursteenvondsten en aardewerkfragmenten zijn aangetroffen, zowel handgevormd als gedraaid. Hoewel de kuil niet nauwkeurig kan worden gedateerd, wijzen de vondsten op een mogelijke datering in de ijzertijd of Romeinse tijd. Het oudste vondstmateriaal lijkt vermengd met jongere lagen, vermoedelijk door latere graafwerkzaamheden.Binnen het terrein tonen verspreide vuursteen- en aardewerkvondsten aan dat het gebied meerdere periodes van bewoning kent, met name in de begraven 2Ahb-horizont binnen de vroeg-holocene afzettingen. De aanwezigheid van microlieten en andere vuursteenbewerkingstechnieken wijst op jachtactiviteiten en tijdelijke verblijven in het mesolithicum, terwijl de gebruikte bewerkingstechnieken in het laat-neolithicum en vroege bronstijd erop wijzen dat hier uitgebreid vuursteenbewerking plaatsvond.Het aangetroffen aardewerk, met kwartsverschraalde scherven die wijzen op de Vlaardingen- en Steincultuur en de Wikkeldraadcultuur, duidt op langdurig gebruik van de locatie tot in de vroege bronstijd. Romeinse en middeleeuwse scherven in de bovenste lagen wijzen op agrarisch gebruik in latere periodes, waarbij ploegsporen typerend zijn voor mestaardewerk. De spreiding van vondsten en grondsporen wijst erop dat de vindplaats waarschijnlijk deel uitmaakt van een groter bewoningsgebied uit het mesolithicum en neolithicum. De ligging van deze vondsten suggereert een divers gebruik van het terrein, met perifere zones langs een restgeul en bewoningszones op het rivierduin. Het onderzoek biedt daarmee waardevolle inzichten in de overgang van jacht- en verzamelgemeenschappen naar meer gesedenteerde landbouwgemeenschappen en latere agrarische benutting, wat deze locatie een belangrijke bron maakt voor het begrijpen van de regionale bewoningsgeschiedenis.