Uit het onderzoek blijkt dat onder het huidige dijklichaam, dat bestaat uit grond dat bij het graven van het Noord-Willemskanaal halverwege de 19e eeuw vrij is gekomen, een oude bouwvoor ligt met hieronder een veenpakket dat een minimale dikte heeft van 0,4 m. Halverwege het oostelijk deel van het onderzoeksgebied is onder het veen een dekzandkop aanwezig. Een (groot?) deel van de dekzandkop en een deel van het veenpakket en de oude bouwvoor zijn door de aanleg van het kanaal vergraven, waardoor in situ archeologische resten verloren zullen zijn gegaan. Aangezien de uitgegraven grond voor de dijken langs het kanaal is gebruikt, bevinden zich in het dijklichaam daarom nog wel archeologische vondsten. Zo is bij het huidige onderzoek is in het dijklichaam kogelpot - en roodbakkend aardewerk gevonden.De dekzandkop maakt deel uit van de ?beekduinen? in het beekdal van de Oude Aa, waarvan er onlangs zestien zijn onderzocht middels een verkennend en waarderend booronderzoek. Uit het onderzoek naar de beekduinen blijkt dat de hogere delen in het beekdal van de Oude Aa gedurende de steentijd, de bronstijd, de periode late ijzertijd/Romeinse tijd en de middeleeuwen bewoond/ gebruikt werden. Dit geldt ook grotendeels voor het huidige onderzoeksgebied. Het vuursteen en de houtskool op de dekzandkop geven aan dat deze in de steentijd is bewoond; het aardewerk en het bot dat verspreid over het gehele onderzoeksgebied in de oude bouwvoor is gevonden zijn mogelijk afkomstig van nabijgelegen vindplaatsen uit deze periodes of betreft -vooral in geval van het laatmiddeleeuwse en nieuwetijdse materiaal- aangevoerd materiaal (bemesting). De dekzandkop kan beschouwd worden als een behoudenswaardige vindplaats, ondanks het feit dat deze bij de aanleg van het Noord- Willemskanaal deels vergraven is.Het enige spoor dat is aangetroffen betreft een restant van een oude kavelsloot. Deze sloot is nu nog ten oosten van het onderzoeksgebied zichtbaar; het spoor betref t het deel van de kavelsloot die bij de aanleg van het kanaal is gedempt. De percelering waar deze kavelsloot deel van uitmaakt, ten westen van de Hooidijk, is voor het eerst te zien op de Hottinger kaart uit het eind van de 18e eeuw.