Aan het begin van de oorlog was het een chaos, zegt deze in 1939 gemobiliseerde soldaat. Zijn kapitein was hoofd van een school in het burgerbestaan, en stond veel liever voor de klas dan voor een groep soldaten. Tijdens het loopgraven graven leerden de gemobiliseerde mannen elkaar kennen. Ze hadden enkel wat regenkleding en wat te eten en drinken bij zich en scheren werd nagelaten. Het was vooral veel improviseren. Ze aten in het open veld. Ze lagen in de meidagen dicht bij de frontlinie, bij Rhenen. Dag en nacht zagen ze daar hoe er gevochten werd rond de Grebbeberg, het was één en al vuur vijf dagen lang. Hun opdracht was paraat te zijn om op te rukken, maar zo ver is het nooit gekomen. Het was een beetje een opluchting, zegt deze man heel eerlijk, toen de commandant hen meedeelde dat de strijd beëindigd was.