Uit het bureauonderzoek is gebleken dat het tracé voor het grootste deel in het Hunzedal ligt.Bij Annen en bij Valthe loopt het tracé tot aan de oostflank van de Hondsrug. Het onderzoeks- gebied kent een lange bewoningsgeschiedenis die teruggaat tot in de laatpaleolithische en vooral mesolithische periode. Uit die periode is een groot aantal archeologische vindplaatsen bekend. Deze bestaan voornamelijk uit oppervlaktevondsten van vuursteen. De aard en betekenis van deze vindplaatsen en hun onderlinge synchrone en diachrone spreiding en relaties zijn nog onvoldoende onderzocht. Duidelijk is wel dat het onderzoeksgebied deel uit maakt van een bijzonder landschap waarin relatief veel gegevens over de vroege prehistorische bewoning bewaard zijn gebleven. Vanaf het Neolithicum en vooraf in de Bronstijd raakt het gebied als gevolg van de stijgende grondwaterspiegel grotendeels overdekt door een veenpakket met hier en daar een dekzandopduiking. Gedurende de periode van veenafdekking kunnen depotvondsten achtergelaten zijn. Vanaf de Late Middeleeuwen wordt het gebied aanvankelijk kleinschalig en later steeds grootschalige geëxploiteerd voor turfwinning. De afgeveende percelen worden landbouwgronden. Voor de afvoer van de turf zijn vele wijken en kanalen gegraven die het gebied haar kenmerkend beeld geven van rechtlijnige lange percelen en waterwegen. Op verschillende locaties ontstaan nieuwe nederzettingen in die veenontginningsperiode. Veel van deze plaatsen hebben een lintvormige structuur.Er kunnen archeologische resten verwacht worden die dateren vanaf de Steentijd tot in de Nieuwe tijd.
