Op het onderzoeksterrein aan de Parallelweg te Baarle-Nassau (langs het voormalige Bels Lijntje) zal in de toekomst nieuwbouw gerealiseerd worden.Het archeologische bodemarchief dreigt door de voorgenomen bodemingrepen verloren te gaan, waardoor archeologisch onderzoek nodig is. Het doel van het onderzoek is het documenteren en veiligstellen van de archeologie om daarmee informatie te behouden die van belang is voor de kennisvorming over het verleden. Het onderzoek moet tevens, indien mogelijk, resulteren in de bijstelling van de archeologische verwachting van aangrenzende percelen. Het perceel wordt voornamelijk begrensd door de reeds bestaande bebouwing in het Belgische Baarle-Hertog.In algemene zin moet antwoord gegeven worden op twee veelomvattende vragen: “wat is de bewoningsgeschiedenis van het onderzoeksgebied en hoe valt dit in een groter kader te plaatsen?”, en: “welke archeologische resten zijn aanwezig en wat is de waardering van deze archeologische informatie?” Naar aanleiding van een booronderzoek in 2014, is in mei 2015 een proefsleuvenonderzoek (IVO-p) uitgevoerd door BAAC bv. Door snelle verwerking van de resultaten en de presentatie van een advies, kon het selectiebesluit van de lokale overheid ervoor zorgen dat in de eerste week van augustus een gerichte opgraving van start is gegaan. Voorafgaand aan deze opgraving zijn twee vindplaatsen geselecteerd en onderzocht: een vindplaats uit de ijzertijd (vindplaats 1) en een vindplaats uit de late middeleeuwen/nieuwe tijd (vindplaats 2).De resultaten van de opgraving komen overeen met de verwachting van het vooronderzoek: de sporen die duiden op occupatie van het terrein in de ijzertijd concentreren zich voornamelijk in het zuidelijke deel van het gebied. Ze zijn voornamelijk vertegenwoordigd als paalsporen die in veel gevallen plattegronden van bijgebouwen vormen. In de meest zuidwestelijke hoek van het onderzochte gebied is een waterput uit de ijzertijd gevonden. In het centrale deel van het onderzoeksgebied is een vroegmiddeleeuwse huisplattegrond aangetroffen. Op één Merovingische scherf bij de vlakaanleg na, zijn verder geen andere aanwijzingen voor activiteit uit deze periode waargenomen.De eerste daarop volgende zichtbare archeologisch ontwikkeling van het terrein vindt plaats in de late middeleeuwen. Het onderzochte gebied wordt dan ingedeeld door middel van een greppelsysteem dat in de loop van de nieuwe tijd A nog deels (her)gebruikt en plaatselijk verlegd wordt. Het systeem lijkt in grote lijnen gelijk met de huidige landsgrens, waardoor we met een initiële fase in de late middeleeuwen aan kunnen nemen dat de enclave toen al bestond. Binnen de enclave zijn perceelgrenzen waarneembaar.