In juni en juli 2017 hebben archeologen van Erfgoed gemeente Utrecht gedurende twee dagen een archeologische noodwaarneming uitgevoerd in de kelder van Vredenburg 30 te Utrecht. Tijdens een verbouwing van het pand werd een kleine, bestaande kelder handmatig verdiept. Bovendien was het aanvankelijk de bedoeling de kelder te vergroten en werden aan de oost-, zuid- en westzijde de keldermuren verwijderd. Aan twee zijden stuitte men vervolgens kort daarachter op een andere keldermuur. Uiteindelijk ging de keldervergroting om technische redenen niet door, afgezien van een kleine uitbreiding aan de westzijde. Tijdens het verdiepen van de kelder kwamen de werklui de restanten van een beerput tegen, waarna Erfgoed werd ingelicht en er een noodwaarneming werd gestart. De ontdekte keldermuur achter de verwijderde westelijke keldermuur was gemaakt van vijftiende-eeuwse bakstenen, die zeer waarschijnlijk zijn hergebruikt. De kelder waartoe deze muur behoorde kende namelijk geen gewelf, maar was aan de bovenzijde voorzien van een houten balklaag en vloer. Deze wijze van kelderbouw komt pas in de zeventiende eeuw op. Aan de voet van de keldermuur werd een restant van een plavuizen vloer aangetroffen, vermoedelijk eveneens daterend uit de zeventiende eeuw.Aan de zuidzijde van de kelder kwamen achter de verwijderde keldermuur vijf ophogingslagen aan het licht. Deze bestonden uit kleilagen met houtskool, baksteengruis en mortel. In de op ??n na onderste ophogingslaag werd een veertiende-eeuwse steengoedscherf aangetroffen. Bovenin in het profiel werden restanten van twee vloeren gedocumenteerd, waarvan de bovenste lag op ca. 2,30 m+NAP. De vloeren bestonden uit roodbakkende plavuizen en lagen vlak boven elkaar. Ze zijn moeilijk te dateren, maar stammen op z?n vroegst uit de veertiende eeuw. In het zuidprofiel werd tevens een gemetselde keldertrap aangetroffen, daterend uit de zeventiende eeuw of later. Tijdens het archeologisch onderzoek werden restanten van vijf beerputten aangetroffen. E?n hiervan bevond zich ten noorden van de kelder en kon niet worden onderzocht. Van de overige vier beerputten werd alleen de bovenzijde gedocumenteerd. Omdat de beerputten grotendeels in situ behouden konden blijven onder de nieuwe keldervloer, zijn ze niet gecoupeerd en afgewerkt. Als gevolg kwam er uit geen enkele beerput vondstmateriaal, waardoor ze moeilijk te dateren zijn. De bakstenen van beerput 2 dateren uit de veertiende of vijftiende eeuw, die van beerput 4 uit de vijftiende eeuw, die van beerput 1 uit de vijftiende of zestiende eeuw en die van beerput 3 uit de zeventiende eeuw. Vermoedelijk echter zijn de beerputten gemaakt van hergebruikte stenen en zijn ze (enigszins?) jonger dan de dateringen van de bakstenen doen vermoeden.Naast beerput 2 werd een heel klein deel van de natuurlijke bodemopbouw waargenomen. Deze bestond uit twee kleilagen, waarvan de bovenkant lag op 0,77 m+NAP (huidig maaiveld ligt op ca. 3.35 m+NAP). Alles daarboven bestond uit antropogene ophogingslagen.
