Onder een dik ophogingspakket uit de jaren 1980 is de voormalige bouwvoor aangetroffen. Daardoor is de natuurlijke bodem, een radebrikgrond, gedeeltelijk onthoofd. De A-, E- en eventuele Bt-horizont zijn hierin opgenomen. De top van de oorspronkelijke bodem is door de druk van het ophogingspakket verblauwd. Deze verblauwing is evenwel nauwelijks van invloed op de leesbaarheid van de bodem en het herkennen van archeologische grondsporen. In de proefsleuf zijn geen grondsporen aangetroffen en er is slechts een handvol keramiek uit de late middeleeuwen, vanaf de 12/13e eeuw, en de nieuwe tijd verzameld. Het materiaal is afkomstig uit de voormalige bouwvoor. Dit sluit aan bij verschillende onderzoeken in de directe omgeving van het plangebied. Vermoedelijk betreft het bemestingsmateriaal. Dit wijst erop dat het plangebied mogelijk al zou kunnen zijn ontgonnen in de 12/13e eeuw, in cultuur zijn gebracht en als akkerland in gebruik zijn genomen. Dit sluit op hoofdlijnen aan bij historisch-geografisch onderzoek, waaruit blijkt dat het plangebied al vóór 1500 in gebruik is als landbouwgrond (met zogenaamde Gewandverkaveling).Het onderzoek heeft nieuwe inzichten opgeleverd over de middeleeuwse ontginningsgeschiedenis van dit deel van Sittard, hoewel onderzoeken in de directe omgeving reeds vergelijkbare resultaten hebben opgeleverd. De vraag blijft of het gebied niet eerder is ontgonnen, de resten toch samenhangen met bewoning in de directe omgeving, de ontginning scherper kan worden gesteld en meer inzicht kan worden verkregen in de manier waarop dit gebeurde. De archeologische vondsten duiden niet op de aanwezigheid van een vindplaats in de klassieke zin van het woord. Vanwege de aard van de archeologische resten is geen waardestelling uitgevoerd. Het plangebied is van lage archeologische waarde.