Het onderzoek naar het ontstaan van Harderwijk staat in een lange traditie, waarbij verschillende theorieën zijn geformuleerd over de locatie van de vroegste nederzetting, de ontwikkeling van de stad binnen de stadsgrenzen en de datering. Archeologisch onderzoek heeft opgelevert dat de oudste, stenen, bewoning wordt gedateerd in het midden van de 13e eeuw. Een akkerlaag die op meer plaatsen in de Harderwijkse ondergrond is waargenomen dateert uit vroegere periode. Op basis van vondsten gaat het daarbij om een datering eind 12e naar de 13e eeuw. Op het onderste ontgravingsniveau van de begeleiding zijn in werkput 1 verschillende paalkuilen, kuilen en een waterput aangetroffen in de top van de C-horizont (dekzand) op een diepte van 1,1 tot 1,2 m +NAP. Op basis van het aardewerk en een 14C-datering kunnen deze sporen worden geplaatst halverwege de 13e eeuw (1212-1271 n.Chr.). De sporen liggen onder een oud cultuurdek dat op basis van het hierin gevonden aardewerk kan worden gedateerd Volle-Middeleeuwen en mogelijk zelfs aan het eind van de Vroege-Middeleeuwen. Uit de (paal)kuilen is geen structuur te herleiden, maar de aanwezigheid van een waterput geeft aan dat bewoning in de directe omgeving heeft plaatsgevonden. Dit geeft aan dat we hier, zoals reeds verwacht, in een van de oudst bewoonde delen van Harderwijk zitten.Daarnaast is een grote hoeveelheid bouwresten aangetroffen in de rechterbeuk van het oude, middeleeuwse, stadhuis. De basis van de basis de nog bestaande / huidige bebouwing dateert uit de Late-Middeleeuwen, ofwel de 14e of 15e eeuw. Het opgaande muurwerk op deze laatmiddeleeuwse fundering dateert uit de 19e eeuw en verder naar boven uit de 20e eeuw. De kelder (WP1) is in de 19e eeuw door een tussenmuur verdeeld geweest in een groot voor en kleiner achterdeel. De konische waterput die in het achterdeel van de kelder is aangetroffen is waarschijnlijk in gebruik geweest in dezeelde fase tijdens de 19e eeuw. In een eerdere fase, waarschijnlijk de 14e tot 16e eeuw, heeft op een dieper niveau op vrijwel dezelfde locatie eveneens een muurwerk gestaan. Van deze muur is echter te weinig terug gevonden om vast te stellen of het hier gaat om de resten van een ruimte verdelende tussenmuur. Spoor 17 en 18 vormen de oudste stenen bebouwingsfase die is teruggevonden in / van de kelder van het rechter pand. Vermoedelijk betreft het de kelder / fundering van de voorloper van de huidige bebouwing. Deze fase is gedateerd in de late 13e of 14e eeuw.Binnen werkput 2 zijn drie verschillende beerkelders gevonden. De beerkelders zijn indicatief voor welvarende bewoners, die huizen konden laten bouwen met een bovenetage, waar de sekreten waarschijnlijk onderdeel hebben uitgemaakt van verschillende huispercelen. De gebruikte bakstenen, gewelfribben en opengebroken gewelven wijzen op een datering voor de 19e eeuw.