Uit het bureauonderzoek bleek dat het plangebied tot aan het einde van de negentiende eeuw in een groot onontgonnen gebied lag en werd omgeven door vennen en een netwerk van paden. Pas rond 1900 is het plangebied en de directe omgeving ontgonnen, waarbij het plangebied eerst ontgonnen is voor de landbouw en vervolgens is bebost. De verwachting is derhalve dat de bodemverstoring in het plangebied beperkt is gebleven tot de bovenste 30 cm.De ligging in een relatief hooggelegen gebied in de directe nabijheid van vennen, wijst erop dat het gebied in de steentijd een aantrekkelijke vestigingsplaats was. Uit waarnemingen in een gelijksoortige landschappelijke ligging blijkt dat in de omgeving inderdaad sprake is geweest van bewoning in het Mesolithicum. Aan het plangebied wordt derhalve een hoge verwachting toegekend voor vuursteenvindplaatsen van jager-verzamelaars uit het laatpaleolithicum tot Neolithicum. Voor landbouwers (nederzettingen en grafvelden) uit het Neolithicum tot de vroege ijzertijd geldt een middelhoge verwachting. Voor sporen van nederzettingen en grafvelden uit de periode vanaf de middenijzertijd geldt een lage verwachting. Uit het veldonderzoek bleek echter dat de bodem in vrijwel het gehele plangebied sterk was afgetopt, waardoor vindplaatsen van jagers-verzamelaars bijna volledig verstoord zullen zijn. Vindplaatsen van landbouwers zullen ook sterk verstoord zijn geraakt, waarbij alleen de diepere sporen bewaard kunnen zijn gebleven. Er werden geen archeologische indicatoren aangetroffen. Op basis van het veldonderzoek wordt de archeologische verwachting voor het plangebied bijgesteld naar een lage verwachting voor alle perioden en wordt geen vervolgonderzoek aanbevolen.

Archeologisch bureau- en inventariserend veldonderzoek (karterende fase)