De opgraving bevestigd de resultaten dat er binnen het plangebied al veel verstoringen hebben plaatsgevonden. Deze verstoringen zijn scherp begrensd in het vlak en bevatten bevat puin, sintels en plastic. Het van nature gevormde oorspronkelijke bodemprofiel was bij één gedocumenteerd pro-fielkolom nog deels intact, in de vorm van een restant van de Bws-/BC-horizont en was onderdeel van een holtpodzolgrond (bruine bosgrond). In de recent geroerde/verstoorde bodemopbouw is het plaggendek opgemengd. Een apart te onderscheiden cultuurlaag is niet waargenomen.In die delen van het plangebied waar geen verstoringen zijn aangetroffen, zijn sporen van paalkuilen en kuilen gevonden. Vondstmateriaal van voornamelijk Kogelpotaardewerk duiden erop dat de sporen in het noordelijke en centraal-noordelijke deel van het plangebied tot een gebouwenstructuur behoren die waarschijnlijk dateert uit de 10e/11e eeuw. Er kunnen geen duidelijke uitspraken worden gedaan tot welk type gebouwstructuur deze sporen behoren. Wellicht dat de paalsporen van grote omvang in het uiterst noordelijke deel van het plangebied behoren tot een oost-west georiënteerde (boerde-rij)structuur die verder ten noorden van de noordelijke putgrens doorloopt of heeft doorgelopen, met langs de zuidzijde van de boerderij nog een mogelijke uitbouw/aanbouw, waarbij bijvoorbeeld kan worden gedacht aan huisplattegronden van het Gasselte - type(s) gebouwd. In enkele paalsporen in het zuidelijke deel van het plangebied zijn fragmenten Siegburg aardewerk aangetroffen. Deze duiden op een tweede, jongere bewoningsfase in de 14e eeuw. Ook hier geldt dat er onvoldoende aanwijzin-gen om een duidelijke uitspraak te kunnen doen tot welk type gebouwstructuur behoort. Wellicht be-horen de sporen tot het meest noordelijke deel van een woonerf. De aangetroffen archeologie maakt deel uit van de historische dorpskern van Loenen, waarvan de eerste vermelding in historische bronnen stamt uit 838 na Chr.Het aangetroffen vondstmateriaal hoort bij een standaard context van agrarische middeleeuwse nederzettingen/erven op de Veluwe. De boerenbevolking was in de betreffende periode nog gebonden aan het land. Als horige diende men een deel van het land van de landsheer te bewerken of te ont-ginnen en een deel van de opbrengst als pacht of cijns (belasting) af te dragen. In deze periode be-hoorde de Veluwe nog tot het noordelijke deel van het graafschap Hamaland waar onder meer graaf Wichman en Gerard de Vlaming (Flamensis) het gezag droegen. Er zal een mogelijkheid tot handel zijn geweest maar dat was waarschijnlijk voor de meeste boeren van ondergeschikt belang. Men was zelfvoorzienend en kocht of ruilde af en toe iets voor eigen gebruik zoals maalstenen, kleding, luxe aardewerk of andere gebruiksvoorwerpen. Veel van de gebruiksvoorwerpen maakte men zelf zoals het aardewerk (kogelpotten) en metalen voorwerpen. De archeologische onderzoeken die zowel in als in de (directe) omgeving van Loenen zijn uitgevoerd, zoals aan de Dalenk 21, duiden erop dat hier duidelijk sprake was van een productiecentra van ijzer (afhankelijk van het productieniveau kon het ijzer wellicht ook gebruikt worden als ruilmiddel). Ongetwijfeld zullen ook veel voorwerpen van hout aanwezig zijn geweest maar deze worden door de geringe houdbaarheid zelden terug gevonden (be-halve in natte context). Het aangetroffen sporen- en vondstcomplex komen overeen met hetgeen ook is gevonden bij het proefsleuvenonderzoek ter plaatse van het terrein gelegen aan de Beekbergerweg 14, circa 200 meter ten noorden van het plangebied.