Het onderzoeksgebied bevindt zich binnen een beekdal waar de bodem bestaat uit veen en klei. Sinds de steentijd was het gebied een lange tijd ongeschikt voor bewoning. Het dekzand ligt diep, namelijk minimaal 2,8 m-mv, waardoor de trefkans op steentijdvondsten laag is. Vanaf de ijzertijd werden er in het gebied wierden opgegooid. Deze lagen in groepen bij elkaar en zouden tot aan de Volksverhuizing van de vroege middeleeuwen bewoond zijn geweest. Een deel hiervan bleef verlaten en werd later gebruikt als weide, maar anderen werden in de late middeleeuwen weer bewoond. Uit de nieuwe tijd zijn meerdere historische boerderijplaatsen en andere monumenten bekend, met name uit de 18e eeuw. Resten hiervan kunnen zich op de veenlaag bevinden, zo rond de 0,5 m-mv, of vlak onder het maaiveld.