Het plangebied ligt in het archeologisch landschap 'Roerdalslenk', in de landschapszone dekzandvlakten. De natuurlijke ondergrond bestaat uit dekzand op zandige leem. Op grond van de landschappelijke ligging in een dekzandvlakte en de gegevens van de bodemkaart buiten de bebouwde kom, moet bij het plangebied rekening worden gehouden met veldpodzolgronden en haarpodzolgronden. Het plangebied ligt eind 18e eeuw in het onbebouwde landschap ruim een kilometer en meer van de dorpskernen. Direct ten noordwesten van het plangebied ligt ‘Hoeve Oud Roosten’ uit de 15e eeuw. Schuin door het plangebied loopt een pad of weg. De percelen naast de weg zijn in gebruik als bouwland en weiland. Na de Tweede Wereldoorlog wordt de woonwijk rondom het plangebied ontwikkeld. De Floralaan staat afgebeeld op de eerste naoorlogse topografische kaart van 1953. In 1963 staat de woning ten noorden van het plangebied voor het eerst afgebeeld. In het plangebied zijn vijf handboringen gezet. De maximale boordiepte is 300 cm -mv. Uit de boringen blijkt dat het bodemprofiel bestaat uit een 20e eeuwse omgewerkte grondlaag op een oude bouwvoor op dekzand. Tussen de oude bouwvoor en het dekzand ligt bij drie boorpunten een menglaag. Het potentiële sporenniveau is naar schatting enkele decimeters diep verstoord. Eventuele sporen zouden zich kunnen aftekenen in de top van de C-horizont van het dekzand, tussen 90 en 125 cm -mv (1804 en 1765 cm NAP). Bij één boorpunt is de bodem tot 230 cm -mv verstoord. Er kunnen nog archeologische sporen aanwezig zijn, met name uit de Late Middeleeuwen en Nieuwe tijd, en deze kunnen worden verstoord bij de ingreep. Echter de kans op het verstoren van archeologische resten wordt als klein ingeschat gezien de kleine omvang van het plangebied, en de lage dichtheid van de te verwachten sporen en de geconstateerde bodemverstoring in het terrein.