Bij dit onderzoek zijn resten uit diverse perioden aangetroffen, uiteenlopend van het Laat-Paleolithicum tot en met de ROMV. Het merendeel van de sporen dateert echter vanaf de Midden Bronstijd.Het oudst gedateerde spoor is een kuil uit de Midden Bronstijd. Het valt niet uit te sluiten dat het om een kuil op een erf gaat. Overige sporen van het erf zijn in dat geval door jongere verstoringen niet meer zichtbaar of liggen buiten het plangebied In de Late Bronstijd of de Vroege IJzertijd worden er minimaal twee erven gesticht. In het lagere deel van het onderzoeksgebied liggen een huis en een bijgebouw. Buiten deze structuren lijken er geen andere elementen op dit erf te liggen. Op het hogere deel liggen enkele kuilen die als de restanten van een tweede erf geïnterpreteerd worden. Mogelijk hebben twee van deze kuilen binnen een huisplattegrond gelegen.De overgang van de Vroege naar de Midden IJzertijd laat een omkering zien in de aard van de structuren. Er zijn geen hoofdgebouwen uit deze periode aangetroffen. De resten die aan deze periode toegeschreven bestaan uit één opslagkuil die hergebruikt is als afvalkuil, één spieker en één waterkuil.Dit doet vermoeden dat er in de directe omgeving een erf gelegen moet hebben. Bij de afbraak van de spieker zijn er in vier van de zes paalgaten speciale deposities neergelegd. Dergelijke deposities kunnen in verband gebracht worden met verlatingsrituelen. Of dit met het verlaten van het erf of enkel het verlaten van de spieker in verband gebracht moet worden is op basis van de onderzoeksresultaten niet vast te stellen. Een waterkuil lijkt na een periode van geleidelijke opvulling in ieder geval dichtgestoven te zijn. De verkoolde resten uit deze waterkuil laten zien dat de bewoners van het erf de granen emmer, spelt, bedekte gerst, pluimgierst en mogelijk haver verbouwden. Daarnaast werden er resten van diverse peulvruchten aangetroffen.De meest spectaculaire vondst betreft een aardewerkoven uit deze periode. Nadat de waterkuil is dichtgestoven wordt de kleine depressie die de kuil heeft achtergelaten gebruikt om een aardewerkoven in te richten. Op basis van de vondsten is de oven te reconstrueren als een koepelvormige oven waarbij de vuurkamer onder de bakkamer heeft gelegen. Deze twee ruimtes werden gescheiden door een rooster. In principe zal elke nederzetting over aardewerkovens beschikt moeten hebben, desondanks worden ze zelden aangetroffen. Mogelijk is de ligging hier debet aan; ze kunnen buiten het centrale erf verwacht worden én in de buurt van de gebruikte grondstoffen. In dit geval is het de klei die in het dal van de Weereijs gewonnen kan worden.Een groot aantal structuren kan niet nader gedateerd worden. Het valt te vermoeden dat zij in de IJzertijd thuishoren. Dit valt enerzijds af te leiden uit het geringe aantal scherven dat gedateerd kan worden in de Romeinse tijd, anderzijds geeft de vondst van een mantelspeld uit de periode La Tène BC1 aan dat het terrein in latere perioden in gebruik blijft.Op de overgang van de Late IJzertijd naar de ROMV wordt er weer een erf gesticht binnen het onderzoeksgebied. Tot deze periode kunnen één hoofdgebouw, één bijgebouw en enkele kuilen gerekend worden. Het valt niet te achterhalen in hoeverre deze elementen gelijktijdig zijn. Onder de kuilen bevinden zich een tweetal ijzerproductieovens.Na de ROMV worden er in het plangebied geen structuren meer opgericht. Het pollenbeeld uit eergetouwkrassen laat zien dat het plangebied in gebruik is genomen als weiland dat af en toe onder de ploeg kwam. Waarschijnlijk vanaf de Late Middeleeuwen is het plaggendek ontstaan.Dit is een verandering van landgebruik, het onderzoeksgebied wordt dan als akker in gebruik genomen.Dit is de situatie die we aantreffen op de kadastrale kaarten uit 1811-1832 en bij aanvang van het veldwerk.