De archeologische verwachting in het plangebied is gebaseerd op de ligging langs veenrivier de Meije. De Meije is vermoedelijk ontstaan gedurende het Neolithicum als perimariene crevasse vanuit de Oude Rijn. In het plangebied zijn ook zijtakken van deze crevasse aanwezig op basis van het Actueel Hoogtebestand Nederland (AHN). De oevers van de Meije boden namelijk vanwege een relatief hogere ligging in een overwegend nat veengebied bewoningsmogelijkheden en de rivier zelf transportmogelijkheden en de aanwezigheid van vis- en drinkwater. Ook zorgde de aanwezigheid van deze geulen mogelijk voor ontwatering van het veen, waardoor het veen droog kwam te liggen. Het was hiermee in theorie bewoonbaar. Hierom geldt in het plangebied op de oevers van de Meije een hoge verwachting voor de periode Neolithicum – Vroege Middeleeuwen. Op de oevers van de zijtakken van de Meije en het direct omliggende veen geldt een middelhoge archeologische verwachting voor deze periodes. Gedurende de Late Middeleeuwen is het gebied ontgonnen, vanaf de oevers van de Meije. Op basis van onderzoeken in de omgeving zijn er langs de Meije verhoogde en onverhoogde huisplaatsen bekend. Deze kunnen ook in het plangebied worden verwacht. Hierom geldt een hoge verwachting voor de periode Late Middeleeuwen langs de Meije. Voor de periode Nieuwe tijd geldt op één locatie een hoge archeologische verwachting vanwege de aanwezigheid van een huisplaats op een topografische kaart uit de 19de eeuw. Op oudere kaarten uit de Nieuwe tijd ontbreekt bebouwing in het plangebied en hierom geldt voor de rest van het plangebied een lage archeologische verwachting voor de Nieuwe tijd.