Binnen een straal van 500 m rondom het plangebied is één ijzertijdvindplaats bekend. Het plangebied maakte deel uit van een akkerareaal, deze akkers behoorden mogelijk tot erve “Roodheuvel”, een nog steeds bestaande boerderij direct ten zuidwesten van het plangebied. Het plangebied ligt grotendeels op een rivierduin of dekzandrug, dat een hogere ligging kent in vergelijking met direct omringende gebied. De hogere delen in het landschap vormden de meest aantrekkelijk locatie voor een kampement of bewoning. Tijdens het verkennende booronderzoek is bij een inspectie van molshopen vuursteen aangetroffen dat kan wijzen op kampen uit het Mesolithicum (jagers/verzamelaars). Een verkennend onderzoek is overigens niet de geëigende methode voor het opsporen van vuursteenvindplaatsen. Tijdens en na het Neolithicum werd de mens plaatsvaster. De woningen waren van hout en gingen gemiddeld 25 jaar mee. De woningen werden op min of meer dezelfde plaats herbouwd of het gebied werd verlaten. Uit de Late Bronstijd - IJzertijd is in boring 1 een scherf gevonden in een vermoedelijk grondspoor op 70 cm beneden maaiveld. De aanwezigheid van het aardewerk kan een vindplaats in of nabij het plangebied aanduiden. De omvang van de vindplaats is globaal vastgesteld op basis van het voorkomen van eolische afzettingen en een intact bodemprofiel en het voorkomen van een enkeerdgrond.